Historia mechanizacji polskiego rolnictwa nierozerwalnie związana jest z historią Fabryki Ciągników Ursus. W tym roku zakład świętuje 113 rocznicę swojego istnienia, a na początku czerwca z taśmy zjechał półtoramilionowy ciągnik. Ostatnie lata to dla Spółki URSUS okres ciągłych zmian i restrukturyzacji. W ich wyniku powstała firma URSUS Sp. z o.o., utworzona przez PHZ Bumar Sp. z o.o., Fabrykę Ciągników Ursus Sp. z o.o. i ZPC URSUS S.A., która kontynuuje produkcję ciągników marki Ursus. Spółka Bumar jest właścicielem kontrolnego pakietu jej udziałów, a także marki, patentów, homologacji i wszelkiej dokumentacji technicznej, technologicznej i konstrukcyjnej związanej z ciągnikami Ursus produkowanymi w przeszłości i obecnie. Najpierw rozwój W ostatnim czasie mocno postawiono na działalność badawczo-rozwojową, która obejmuje: zespoły napędowe, silniki, kabiny, układy zaczepowe i inne podzespoły ciągnikowe. Dzięki temu produkowane tu ciągniki podlegają ciągłej modernizacji i skutecznie konkurują na rynku. Już niedługo ciągniki Ursus będą wzbogacone w skrzynie biegów, hydraulikę i układy sterowania zgodne ze światowymi standardami. Obok ciągników z silnikami ekologicznymi o mocy do 81 KM pojawią się maszyny stukonne. Najbliższy okres przyniesie także zmiany w grupie ciągników ciężkich, wśród których pojawi się ciągnik wyposażony w 160-konny „zielony” silnik Perkins, zsynchronizowaną 12-biegową skrzynię przekładniową i nowoczesną kabinę. Nie zapomniano także o dostosowaniu maszyn do obowiązujących wymagań prawnych i normalizacyjnych, zwłaszcza w zakresie osprzętu elektrycznego, układów zaczepowych, układów sterowania i pomiaru prędkości jazdy. Strategia firmy nie ogranicza się tylko do wprowadzania nowych technologii. Obejmuje także nowoczesny marketing i ścisłą współpracę z rolnikami – m.in. poprzez nowe możliwości kredytowania zakupów. Więcej ciągników trafi też na eksport – do Serbii, Czarnogóry, Rumunii, Rosji, Maroka, Iraku, Brazylii i na Ukrainę. A na krajowym rynku spółka zamierza już wkrótce uzyskać udział na poziomie 25–30 procent. Jubileuszowy 2 czerwca na terenie Spółki Ursus odbyła się uroczystość z okazji wyprodukowania półtoramilionowego ciągnika. Wśród zaproszonych gości byli przedstawiciele władz z wicepremierem, ministrem rolnictwa Andrzejem Lepperem, który osobiście zjechał ciągnikiem z taśmy produkcyjnej. Półtoramilionowym ciągnikiem Ursusa był nowy model 1654, wyposażony w ekologiczny, sześciocylindrowy słowacki silnik Martin Z8604.035M z turbosprężarką i chłodnicą powietrza doładowującego, osiągający moc 160 KM (118 kW) przy 2200 obr./min. W porównaniu do również martinowskiego silnika dotychczasowej „szesnastki”, zwiększono nieco pojemność (z 6,9 na 7,3 l) oraz uzyskano, oprócz poprawy czystości spalin, niewielki wzrost mocy (o 5 KM) i znaczny wzrost momentu obrotowego (o 100 Nm). W ciągniku 1614 (1634) wynosił on 567 Nm, a w nowym 1654 – aż 667. Przy czym moment osiąga teraz maksimum przy niższych obrotach: 1480 obr./min, a nie 1650, jak poprzednio, co wpływa na wzrost elastyczności silnika. Napęd przenoszony jest na koła za pośrednictwem sprzęgła jednostopniowego, sterowanego hydraulicznie, i zsynchronizowanej skrzyni przekładniowej o liczbie biegów 16/8 (przód/tył), z dwustopniowym wzmacniaczem momentu, uruchamianym pod obciążeniem. Przedni, wzmocniony most napędowy (3 kategorii) ma blokadę mechanizmu różnicowego włączaną hydraulicznie, a tylny – mechanicznie. Hamulce tarczowe z instalacją pneumatyczną sterowane są hydraulicznie. Wał odbioru mocy, o prędkości 540/1000 obr./min, jest niezależny, włączany sprzęgłem sterowanym hydraulicznie.

papużka falista
papugi
ptaki
Ara zielonoskrzydła
Kakadu molucka
Kea
Łąkówka turkusowa
Nimfa
Falista



kakadu

papużka falista

PAPUGI


Papugowe - rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Najliczniejsze w Ameryce Południowej i Australii. Ptaki te charakteryzują się obecnością:
* masywnego i hakowato zakończonego dzioba;
* nabrzmiałą woskówką u nasady dzioba (u większości gatunków);
* górną szczęką ruchomą względem czaszki;
* grubym, mięsistym językiem.
Ponadto mają następujące cechy:
* większość świetnie się wspina;
* nie wiją gniazd, zakładają je zazwyczaj w dziuplach;
* są gniazdownikami;
* są zazwyczaj towarzyskie.
Odżywiają się głównie pokarmem roślinnym: nasionami, owocami, jagodami, orzechami, nektarem i pyłkiem, a w okresie lęgów także owadami i ich larwami.

Ararauna (Ara ararauna) - duża papuga (dł. ciała 80-95cm), z jaskrawoniebieskimi piórami z wierzchu i żółtymi od spodu. Na boku głowy naga biała skóra poprzecinana czarnymi prążkami. Najczęściej żyje w parach, lecz czasami w luźnych grupach powyżej 25 osobników. Lata pewnie, chociaż wolno. Aktywna głównie wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Przez większą część dnia żeruje w koronach drzew, gdzie trudno ją dostrzec.

Ara oliwkowa (Ara ambigua lub Ara ambiguus) - ptak z rodziny papugowatych. Występuje od Nikaragui po Kolumbię. W Kostaryce spotykane są najczęściej na wybrzeżu karaibskim. Zazwyczaj występują w małych grupach od 5 do 6 osobników. Uczone w niewoli mogą powtarzać nawet całe zdania.

Źródło: wikipedia.org

Popularne gatunki papug:
- Ara modra
- Amazonka białoczelna
- Ararauna
- Dama gwarliwa
- Falista
- Kakadu biała
- Kakadu ognistoczuba
- Kakapo
- Modrolotla żółtoczapkowa
- Nierozłączka czarnolica
- Nierozłączka krasnogłowa
- Nimfa
- Rozella żółtolica

Papugi, papugi waciwe (Psittacinae) - podrodzina ptakw z rodziny papugowatych. Papugi to rwnie alternatywna nazwa naukowa dla caej rodziny papugowatych. W znaczeniu potocznym papugami nazywane s wszystkie ptaki zaliczane do rzdu papugowych, czyli oprcz papugowatych, rwnie rodziny kakadu i nestorw.

rdo: wikipedia.org


Papugi
  • Adult
    		•  

    papugi
    kakadu papuga


    Krowy polskie czerwone czekają na decyzje hodowców o swoim dalszym losie. Osoby zajmujące się hodowlą tej rasy mają nadzieją, że będzie to lepszy los niż dotychczas. Większość z nich zna dobrze ten los, gdyż jest jeszcze wielu starszych rolników, którzy hodowali te krowy od Podhala po Podlasie. Teraz zostały się tylko na Podhalu, gdyż gazdowie są do nich bardzo przywiązani. Na terenach górskich rasa ta wygrywa konkurencję z bydłem czarno-białym, gdyż jest zdrowa, odporna, wytrzymała, łatwo się zaciela i wyciela, a jednocześnie potrafi dać ponad 6000 l mleka, jak w najlepszym stadzie należącym do Stanisława Bartoszka z Maruszyny. Swoje przywiązanie do krów polskich czerwonych podhalańscy hodowcy podkreślili liczną obecnością na pierwszej Krajowej Wystawie Bydła Polskiego Czerwonego w miejscu historycznym dla tej rasy. Szczyrzyc bowiem to urokliwa wieś w gminie Jodłownik, znana najbardziej z klasztoru cystersów. To prawdopodobnie razem z tym zakonem krowy czerwone trafiły na ziemie polskie. Szczyrzyc to również miejsce, gdzie w 1900 r. odbyła się ogromna, jak na tamte czasy, wystawa, na której pokazano 800 sztuk bydła polskiego czerwonego. Fakty te zna dobrze Jacek Wąsowicz, hodowca bydła polskiego czerwonego z Jodłownika, od roku także prezes Krajowego Związku Hodowców Czerwonego Bydła Polskiego, ale przede wszystkim wielki entuzjasta tej rasy i znawca jej historii. To dzięki jego zapałowi i Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka wystawa została sprawnie przygotowana i to w tak historycznym miejscu, jakim jest Szczyrzyc. Była to pierwsza wystawa, ale w planach ma zostać imprezą coroczną. To bardzo ważne, gdyż stworzy to okazję do oceny zmian w hodowli i dyskusji nad przyszłością rasy. Jan Solarczyk z Wróblówki to najbardziej znany hodowca bydła polskiego czerwonego. Nie ma wystawy krajowej, na której nie zdobyłby czempionatów. Ze Szczyrzyca wywiózł dwa: za krowę w I i II laktacji. Pytań jest wiele. Jedno z nich to zasadność wydzielenia w tej populacji krów objętych programem ochrony zasobów genetycznych. Barbara Zdebska z Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka podaje, że w programie jest już 800 krów u 140 hodowców. Program pozostaje nadal otwarty i można do niego przystąpić. Zachętą są oczywiście dopłaty w ramach unijnego programu rolno-środowiskowego. W tym roku to 1080 zł do krowy, a od przyszłego roku – 1150 zł. To całkiem spora kwota, zachęcająca rolników do przystępowania do programu. Warunkiem jest, aby zgłaszane do programu krowy miały mniej niż połowę krwi dunów i anglerów.